Als de kinderen het naar hun zin hebben...

Bij Motueka slaan we af naar het Zuiden het binnenland in. We willen de Westkant gaan doen en dit is de enige manier om er te komen. Voorlopig is er weinig interessants dus we zien wel waar we uitkomen. Aan het eind van de middag rijden we een grote, gezellige camping op waar we uiteindelijk zelfs drie dagen blijven. De sfeer is goed en het blijkt een waar paradijs voor kinderen, het is een gigantisch terrein midden in de bossen met overal tussen de bomen speelplekken, grote vrachtwagenbanden aan kettingen in hoge bomen als enorme schommels. Er is zelfs een enorme waterglijbaan en een kabelbaan (Flying Fox) en de camping ligt aan een riviertje dat ze hebben uitgediept en waar ze een glijbaan in hebben gezet. Kortom, volop vertier en een win-win; zij spelen en wij lezen! Je kunt zelfs houtblokken kopen die je zelf in kleinere stukken kunt hakken waar je 's avonds een kampvuurtje mee maakt in een vuurkorf gemaakt van een oude wastrommel en een autovelg. Ook de halfpipe skatebaan heeft een grote aantrekkingskracht op de kleintjes want daar wordt alvast geoefend op het toekomstige hangjongere-zijn. Heel grappig om te zien (nu nog). We vermaken ons dus prima en ontmoeten een leuke Nederlandse vrouw die met haar gezin in Christchurch woont en nu op vakantie is. Hun zoontje van vijf spreekt Nederlands en dat is een verademing voor Bella en Roemer want tot nu toe komen we weinig Nederlanders tegen. Grappig om te zien dat die kinderen elkaar direct opzoeken en ons dus ook blijkbaar (af en toe) zat zijn. Er is een leuk lunchtentje in de buurt en verder is er niets te beleven en is het heel rustig want er is zowel geen internet als geen telefoonbereik.

De Penny

Op de terugweg wil ik echt even stoppen bij een manege waar ik een bordje van had gezien. Ik wil heel graag paardrijden en dit is natuurlijk de uitgelezen plek om dat te doen. Ze hebben om 5u een rit staan naar het strand van 3 uur (!) en na overleg kan ik nog mee! Dat is mooi, dan heb ik nog een half uur om een boterham te eten en me om te kleden. Als ik hoor dat er ook 3 mensen meegaan die nog nooit op een paard gezeten hebben ben ik zo vrij om een beetje een vlot paard te vragen als dat kan. Er is niets erger dan 3u op een slome knol te sjokken. Ik krijg Rocket toegewezen en na een vervelend stuk stappen over de overharde steentjesweg gaan we ook met de paarden de glooiende heuvels in richting het strand. Ik geniet weer met volle teugen, niet in de laatste plaats omdat het vanaf de rug van een paard is! Het blijft verschrikkelijk mooi, ook de tweede keer. Op het strand splitst de groep zich gelukkig toch even en mogen we eindelijk rennen! Fantastisch natuurlijk en ik probeer niet teveel te denken aan de spierpijn die ik morgen zal hebben. We zien hier en daar ook weer zeehonden en vooral de paarden zijn alert want die houden er niet van. Heel maf natuurlijk, dat je op het strand tussen de zeehonden aan het paardrijden bent... Waarom doe ik dit niet vaker in Nederland? Gelukkig kan ik een lift krijgen naar Collingwood waar Tom met de kinderen op de camping is gaan staan en sluip ik om een uur of 10 voldaan in een al stille camper. Maandag gaan we toch weer even terug want we hebben de landtong van Farewell Spit nog niet gezien. Ook weer heel mooi en daarna rijden we het hele stuk weer terug want je kunt hier niet verder.

God bestaat!

Zaterdag rijden we verder richting de Golden Bay, je kent het wel, pikken een marktje mee, lunchen weer ergens en komen uiteindelijk zondag in Cape Farewell uit, het meest noordelijke punt van het Zuidereiland. We wandelen de eindeloze groene, glooiende heuvels in met grazende schapen en zwarte koeien (Vinkeveen) tot een hoog uitzichtpunt waar we loodrecht beneden ons de golven tegen de woeste, hoge rotskust zien beuken (een mix van Ierland en Noorwegen)Als we goed kijken zien we opeens ook zeehonden op de rotsen (Artis)! Het is echt een indrukwekkende kustlijn met die hoge rotsen en het blauw van de zee en de groene heuvels. Het is prachtig weer maar er staat wel een harde wind (IJburg). We rijden een klein stukje verder en vanaf daar kunnen we in een half uurtje naar Wharariki Beach lopen dat eigenlijk net om het hoekje ligt, op het westen gericht dus. Een prachtige wandeltocht over een goed begaanbaar pad leidt ons tot de duinen (Scheveningen) waarachter zich een maagdelijk wit strand uitstrekt (Zandvoort zonder badgasten). Onze mond valt open van verbazing, zo'n ongeschonden prachtige plek, met wederom indrukwekkende rotsformaties. Bella en Roemer rennen rond van plezier, het zand is heet en we ploffen ergens neer waar we een doos kersen opeten die we mee hadden genomen. Er wordt niet gezwommen in verband met de gevaarlijke stroming. Als je goed kijkt zijn ook hier zeehonden te vinden, we zien er een in een grot liggen (wat stinken die beesten!). Volgens de verhalen zijn ze nog best gevaarlijk en wil je niet per ongeluk tussen een zeehond en de zee terecht komen! Gelukkig komen die zeehonden goed weg......

De VOC-mentaliteit van Abeltje

De volgende ochtend is het gelukkig weer strakblauw en vertrekken we richting het Abel Tasmanpark. De Nederlander Abel Tasman was de eerste Europeaan die in 1642 met de VOC Nieuw Zeeland ontdekte maar James Cook strijkt in 1769 met de eer en is veel bekender in heel Nieuw Zeeland.Toch een flink nationaal park dus vernoemd naar onze Abel en wat voor een!

Goudgele stranden, helder turquoise zee, prachtige rotsformaties en een schitterende natuur... Kijk naar de foto's, dat zegt eigenlijk genoeg. We hebben een boottocht gemaakt (de kinderen waren helaas nog te klein om te kayakken) waarbij we langs de Split Apple Rock zijn gevaren, langs zeehondenkolonies en supermooie stranden en baaien. Vervolgens zijn we ergens afgezet waar we een fantastische wandeltocht door het woud langs de kust hebben gemaakt van bijna 3 uur. We hadden eten en drinken mee en Bella en Roemer vonden het prachtig, hebben eigenlijk zonder zeuren gelopen! Bij de baai waar we weer opgehaald zouden worden hadden we nog genoeg tijd om een duik te nemen in het heerlijke water en te genieten. Dit was echt waanzinnig mooi!

De camping in het plaatsje Kaiteriteri (die namen wennen niet hoor) is een stuk minder; hutje mutje met tenten, caravans, auto's en boten op aanhangers, echt ongelofelijk. De plek die we krijgen toegewezen is volstrekt ontoegankelijk voor onze witte wagen door schuin geparkeerde auto's, uitdragerijen van vakantievertier en tentharingen die tot de hoeken zijn geprikt. We kunnen nog net een andere plek krijgen (alles zit nl. vol!) waar we zo in kunnen rijden en morgenochtend vroeg ook zo weer uit. Gelukkig wel schone toiletten en douches!

Clothes Optional

Woensdag gaan we verder en komen we einde van de middag op een wijngaard (Waimea estate; volgens ons de beste wijn van NZ J) terecht waar we heerlijk buiten kunnen eten onder het genot van een paar uitstekende wijnen natuurlijk. Onderweg naar Mapua zien wen een bordje van een camping en galeries; dat klinkt goed. Als we het campingterrein oprijden en bij de receptie staan valt ons oog op een bordje dat zegt 'clothes optional from 1 feb - 30 april'. Tja, betekent dat nu dat het nu wel een naaktcamping is en je alleen in die periode kunt kiezen voor kleding of andersom? De 3 oudere dames achterde receptie hadden een soort Xray-achtige blik; je zag ze je gewoon uit de kleren kijken. Volgens onze nudisten vrienden (bepaal zelf maar of je dit bent) zijn die campings echter vaak de leukste en gesitueerd op de beste plekjes......vooruit dan maar! Het blijkt idd een hele leuke camping waarbij je je kleren aan moet houden met een beetje duinachtig karakter en ruime plaatsen direct aan de zee. Hulde aan de preutse NZ-ers! Binnen 5 min. staat Tom al met een biertje van de NZ buurman en krijg ik een limonadeglas met wijn aangeboden. Bella en Roemer zijn direct de boel verkennen en zien we niet meer terug. Gezellig ja, dat is het.

De camping ligt aan een soort baaitje waar een brede stroom is en een strandje. En jahoor, er is een eetcafe aan het strand! En er is een zwembad en genoeg speeltoestellen en veel kinderen. We blijven twee nachten, ik kan mijn was weer opnieuw doen want die stinkt zo van de droger van de andere camping dat alles weer een keer moet, bleeh. We hebben eindelijk lekker gefietst (ja, we hebben fietsen achterop de camper, hadden we nog niet verteld maar hadden jullie waarschijnlijk wel al op de foto gezien), verplicht allemaal met helm op anders krijg je een bekeuring. De eerste keer werd Tom direct zonder helm door zijn vriend de agent staande gehouden: Hey Mate, where is your helmet, that is the law boy! You want a 50$ fine? Dus dat vergeten we niet meer. En, ook niet onbelangrijk, op fietsafstand van de camping liggen een paar heerlijke restaurantjes waar we 's avonds in het ondergaande zonnetje kunnen eten. De dag daarna regent het en ik denk zowaar bij mezelf, dat kunnen we hebben, dagje regen. Gewapend met regenjassen en paraplu gaan we een middagje shoppen in Nelson, de winkels zijn tenslotte weer open.

Verdwaald!

We hebben de ferry geboekt voor half 9 's morgens en we moeten er om half 8 zijn, dat wordt vroeg opstaan! Zowaar is de familie een keer ruim op tijd en staan we als een van de eerste in het ruim. De overtocht duurt 3 uur en is werkelijk prachtig. Je steekt schuin over om vervolgens zo'n 2 uur tussen de machtige fjorden door te varen waar we aankomen in het plaatsje Picton. Dat is verder niet zo interessant en we rijden via de Queen Charlotte Drive, een bochtige maar mooie bergroute met veel takken en stenen op de weg agv hevige regen en waterstromen van de laatste dagen, richting het westen, naar Nelson. Nelson is een leuke middelgrote badplaats en het gigantische vlakke strand nodigt direct uit tot parkeren en zwembroeken aan!

We gaan op de camping vlakbij staan en we komen tot de conclusie dat als er in het boekje ‘huge camping' staat dat we daar dan niet willen zijn. Het is te laat om iets anders te zoeken, hoe erg kan het zijn? Meestal krijg je een eenvoudig plattegrondje mee en vind je snel je plaats maar hier fietst er iemand rond die iedereen naar zijn plek brengt. Ongeduldig als wij Hollanders zijn denken we dat zelf wel te kunnen vinden maar dat blijkt volstrekt zinloos. We raken al snel verstrikt in een doolhof van caravans, kleurige tenten, zonneluifels, rokende bbq's en veeeel vakantievierende Nieuw Zeelanders. Mijn god, waar zijn we beland? En waar is onze plaats? Na egoed zoeken vinden we weer de receptie en wachten we op het meisje en ze brengt ons zonder omwegen enigszins naar de buitenkant en staan we even later gezellig in de rij met een circustent op de achtergrond waar een heel entertainmentprogramma wordt afgedraaid. Gezellig ja, dat is het.

De volgende ochtend rijden we naar een geheel andere camping, iets verder van het stadje midden in het bos op een enorm terrein. Beetje een schoolkampuitstraling (dat kampgevoel hebben we trouwens wel vaker), heel rustig, eenvoudig, vlakbij een klein riviertje waar je kon zwemmen, prima. Jammer dat het hier stikt van de sandfly's, piepkleine vliegjes die heel gemeen steken. Het lijken net fruitvliegjes, ze zijn ook heel sloom maar ze hebben je toch steeds te pakken. Vooral Tom moet het ontgelden, zijn voeten zitten helemaal onder. Het gaat overigens redelijk goed met de kinderen en de muggen hier, we hebben een goede creme bij de apotheek gehaald en het voorkomt in elk geval de hele grote bulten. We smeren ze wel elke dag helemaal in en de creme moet overal mee naartoe. Overdag gaan we naar het WOW museum - World of Wearable Art- met een doorlopende tentoonstelling van jonge, talentvolle modeontwerpers met de meest bizarre creaties (bijna te werelds voor NZ) en een tentoonstelling van Oldtimers en klassiek auto's (jaa, de Mini stond er ook). Lekker lunchen in de stad en een beetje rondstruinen, mooie kerk bekijken etc. Alle winkels zijn nl. nog 3 dagen extra dicht omdat de feestdagen in het weekend vielen! Onvoorstelbaar, maar zo gaat het hier dus...

De eenzame vuurpijl

We maken ons op voor oud en nieuw en hebben daar de zuidelijke (grote) plaats op het Noordereiland Wellington uitgekozen. Hier moet iets te doen zijn! Overdag naar een heel leuk museum 'Te Papa' met heel veel interactieve opstellingen over het ontstaan van NZ, vulkanen, Maori's, aardbevingen etc. 's Avonds eerst geweigerd in alle hippe tenten aan de boulevard, vervolgens gegeten aan de haven in de meest toeristiche pizzeria. Om de tijd tot 12 uur te overbruggen hebben we de kinderen een spectaculair vuurwerk beloofd. Wachtend op de kade met ongeveer 10-duizend locals keken wij naar de aangewezen plaats en toen......1 vuurpijl in de verte en verder helemaal niets. Geen pijl, geen astronautje, zelfs geen sterretjes.........

Gelukkig nieuw jaar!

De camping in Wellington ligt aan de andere kant van de baai en is vrij saai behalve dat er een mega-springkussen is waar de kinderen zich flink uitleven. Wij kunnen veel lezen en dankzij de nieuwe boeken van StKlaas (nogmaals bedankt!) is het een lekkere dag. We blijven nog een dagje; paar uurtjes op een strandje, met een kabeltreintje omhoog en heerlijk eten op een terras in de zon. Morgen nemen we de ferry naar het Zuidereiland. Iedereen zegt dat dat nog mooier is! We zullen zien...

Squeeze me

We hebben het wel weer gezien en na een heerlijk ontbijt in een hip tentje rijden we verder. We hebben ons aangemeld voor een riviertocht met een of andere supersnelle jetboot. Je kunt kiezen of je de geisers wilt zien of de 'Squeeze' wilt doen. De kinderen hadden wel genoeg puffende vulkaangaten gezien dat we besluiten voor het laatste te gaan. Het weer is inmiddels weer prachtig, strak blauw en een lekker zonnetje. Eindelijk kan factor 30+ uit de lade. De tocht over de rivier is echt waanzinnig, turquoise water, steile bergwanden, veel vogels en zwaaiende Nieuw Zeelanders. Vervolgens uit de boot en 500 meter tot de knieen door de warme modder, wadend op weg naar een door het water uitgeslepen bergspleet waarbij het water steeds warmer werd, op zoek naar de warme waterval. Waanzinnig! 's Avonds vinden we een prachtige plek aan het Taupo meer en nemen een duik in het heldere water. Al gauw worden we benaderd door een oudere man, de beheerder van de grond aldaar en na een vriendelijk babbeltje mogen we daar blijven staan. Dit is echt uniek (zie foto), we trekken een wijntje open, wat hapjes erbij, de kinderen bouwen een fort van takken en puimstenen die hier ten overvloede liggen. Hier doen we het voor!