Fiji time.......

Wat een droom! Ik kan niets bedenken dat ik anders had gewild of wat beter had gekund. Hoe is het mogelijk? Na twee uur hangen op een sloom reisbureau in Christchurch met zeer beperkte informatie en foto's kozen we op goed geluk Castaway Island, oftewel Qalito Island in Fiji.

Als we uit het vliegtuig stappen voelen we het direct: het is heet. Anders heet dan we tot nu toe gevoeld hebben. Eindelijk! En jahoor, daar staat een vriendelijke dame ons op te wachten met heuse schelpenkettingen die ons naar een vrolijke gebloemde bus leidt met een al even vrolijke ‘reisbegeleider', die ons in de 20 min. van het vliegveld naar de haven volledig inwijdt in de gewoontes en verwachtingen op Fiji.

We varen met een boot ongeveer een uurtje over zee en langs prachtige eilanden tot hij vaart mindert en er een paar kleine bootjes aan komen varen om de bagage en nieuwe gasten op te pikken. Ons eiland ziet er prachtig uit en op het strand worden we onthaald door een zingend welkomstcomitee in gebloemde shirts. Bula! We worden naar onze ‘bure' gebracht waar de bagage al staat en ik knijp even met mijn ogen; tussen de palmbomen staat een wit vrijstaand huisje met rieten dak aan het strand met een hangmat voor de deur... Het is echt geweldig, ik heb er geen andere woorden voor. Zelfs van binnen is het supermooi (daar was ik nl. nogal bang voor), heel smaakvol ingericht, ruim, grote bedden met wit linnengoed en een prachtige luxe badkamer. Kijk naar de foto's, dat zegt genoeg!

Bella en Roemer zijn ook door het dolle heen en we trekken meteen onze zwemkleding aan. Onmiddelijk beginnen ze te gillen, de zee is WARM! En het klopt,de zee is echt warm! Ongelofelijk, we waren echt even vergeten dat dat bestond. Natuurlijk hebben we dat al eerder meegemaakt maar dat is lang geleden en na alle ijskoude zeeen en meren in Nieuw Zeeland begin je te denken dat dat normaal is. Maar dit is geweldig, een warme zee!

Na een opfrissende douche en -eindelijk- de blote jurkjes schuiven we aan op het terras voor het diner waar binnen een kwartier een ongelofelijk noodweer opsteekt, uit het niets! Een echte tropische storm, de regen komt met bakken uit de hemel. Niemand heeft het kennelijk zien aankomen en het personeel rent rond om alle stoelkussens te redden. Iedereen wordt binnen aan tafel geplaatst waar alles weer verder gaat waar het gebleven was. We eten heerlijk en slapen nog veel lekkerder dromend over wat ons te wachten staat...

We zijn blij dat we uiteindelijk voor Fiji hebben gekozen en niet bijv. de Cook-eilanden die bij Nieuw Zeeland horen. Zo krijg je tenminste te maken met een heel andere cultuur en gewoontes. Het doet ons een beetje aan Bali denken. Verse bloemen in je kamer elke dag, de prachtig aangelegde tuinen met palmbomen, veel tropisch fruit en kokosnoten. De mensen zijn ongelofelijk vriendelijk en het personeel heeft veel contact met de gasten. Iedereen groet je de hele dag met 'bula' en een grote glimlach en ze zijn helemaal gek van kinderen. Er waren er een paar bij die bijna niet van Bella en Roemer af konden blijven! Het personeel werkt twaalf dagen aaneen waarna ze drie dagen vrij hebben en naar huis gaan. De sfeer is erg goed, dat moet ook wel natuurlijk want ze leven als een grote familie, er heerste echt een hele positieve, pure leefomgeving. Heel bijzonder om te zien.

Tja, en wat doen we zoal die hele week?

Veel snorkelen: we hebben allemaal een snorkeluitrusting gekregen en ook de kinderen doen mee. Het duurt even voordat alles op zijn plek zit en alle zandkorrels uit de flippers zijn en er geen haar meer scheef zit onder de bril en de bril ook nog eens niet beslagen is maar als we dan op weg zijn is het natuurlijk geweldig. Met zijn vieren voor de deur van je huisje in de turquoise zee snorkelen ! Het is echt heel mooi, prachtige vissen in felle kleuren, blauwe zeesterren (is ook het logo van Qalito!) en mooi koraal. We krijgen ook snorkelles in het zwembad en gelukkig kan de instructeur de kinderen overtuigen van het nut van zwemflippers (van ons nemen ze dat natuurlijk niet aan). In deze omgeving smaakt zelfs een slok onverwacht zeewater nog lekker J

Buiten die heerlijke warme zee is er ook nog een prachtig zwembad. Voor de afwisseling zeg maar. Ook het zwembad heeft een heerlijke temperatuur en Bella en Roemer liggen eigenlijk alleen maar in het water; zoals een gast opmerkte dat Roemer net een zeehondje lijkt zoveel als hij in en onder water is. Bella ondergaat na een paar dagen een volledige transformatie als ze opeens ook alleen maar kunstjes onder water aan het oefenen is (ze blijft normaal liever boven water met haar hoofd) en vrijwillig de bodem van het zwembad afstruint.

Bella heeft zich een Bo Derekcoupe laten aanmeten, het resultaat is erg mooi maar het kostte wel 3,5 uur! Zeventig vlechtjes in totaal met kraaltjes en al, goed voor minstens een paar weken geen gezeur van mij over haar haar! Tom besluit woensdag dat hij toch de duikcursus gaat volgen waarna hij een hele ochtend spendeert om de nodige theorie te leren. Donderdagochtend vroeg krijgt hij duikles in het zwembad, op de voet gevolgd door Bella en Roemer natuurlijk die er met hun neus bovenop staan. Later die dag wordt er twee keer uitgevaren en gaat het echte duiken beginnen. Veel vissen, af en toe een haai, schildpadden en heel veel koraal en tussendoor allerlei oefeningen om het Padi te halen.

Het eiland is niet groot en er is een resort op het eiland waar je kunt kiezen of je van het buffet eet of a la carte. Ohja, en de verse pizzaoven niet te vergeten natuurlijk! Het is allemaal lekker dus we eten veel te veel. Kindereten is om half 6 (vroeg!) en volwassenen vanaf half 7. We zijn zo relaxed dat we er ons op betrappen dat we vaak als laatste ergens zijn en geloof me dat is niet gemakkelijk met Fiji Time...... Als je wilt kun je je kinderen dan naar de kidsclub (vreselijk woord) brengen waar ze de kinderen bezig houden zodat de ouders rustig kunnen eten. De taal vormt toch wel een grote barriere dus Bella en Roemer geven er de voorkeur aan bij ons te blijven. Ze zijn inmiddels zo gewend aan restaurants dat ze zonder problemen uren kleuren, kaarten of met de auto's spelen aan tafel. Er zijn vooral voor Bella helaas geen leeftijdgenootjes, wel heel veel kleinere kinderen. Roemer heeft wel een (Duits) vriendje van 2,5 waar hij heel zoet mee speelt.

Dat is het wel zo'n beetje hier, elke dag snorkelen, zwemmen, cocktails drinken, lezen, spelen en luieren. Een keertje kayakken, een wandeling door het bos waar je een prachtig uitzicht hebt, een massage, een keer met een banaan achter een speedboot rond het eiland. Aan het eind van bijna elke dag werden we getrakteerd op wat tropische stormen en regenbuien maar dat mocht de pret niet drukken. Ook internet begaf het daardoor en we waren echt even helemaal weg van alles. Heerlijk, wat een paradijs!

Jonas in de Wallevis

Woensdag vertrekken we naar Kaikoura, de plek om walvissen en dolfijnen te zien. Direct als we bij de kust aankomen staan er auto's langs de weg en mensen kijken naar het water en de rotsen: zeehonden! Uiteraard parkeren wij ook en zien heel dichtbij allemaal zeehonden die zich heerlijk warmen aan de zon. Ongegeneerd zakken ze onderuit en vleien zich over een rots, je bijna in de waan latend dat ze speciaal voor je poseren.

Kaikoura is een typisch toeristisch plaatsje met weinig allure, veel (ongezellige) horecatentjes en souvenirwinkeltjes. We informeren naar de boottochten maar die middag varen ze niet meer door de sterke wind dus reserveren we voor de volgende dag. Als je geen walvissen ziet krijg je 80% van je geld terug dus kennelijk zijn ze nogal zeker van hun zaak. Dat is mooi! Het is donderdag gelukkig mooi weer maar als we aankomen horen we dat wij de laatste boot zijn die die dag uitvaart want de wind trekt erg aan. Wat een geluk (dachten we toen nog)! ‘s Morgens kijken ze met kleine vliegtuigjes waar de walvissen ongeveer zitten zodat ze weten waar ze naartoe moeten varen. Ze blijken die ochtend vrij ver te zijn en er wordt ons verzocht binnen te gaan zitten omdat de zee nogal ruw is ('it's gonna be a bumpy ride'). De kinderen zijn erg enthousiast door het harde varen over de woeste golven en hebben het grootste plezier. Na een minuut of tien worden ze al een stuk rustiger en merk ik vooral aan Roemer dat hij zich niet helemaal oke voelt. Ik voel me ook niet helemaal goed maar prent mezelf in dat ik het me maar verbeeld. Tom verzekert me dat hij nergens last van heeft. De walvissen laten zich ondertussen nog niet zien, steeds wordt de boot stilgelegd en speuren we verwachtingsvol het water af. Nouja, het water, de kolkende zee kun je beter zeggen. Als de boot stil ligt zie je pas echt hoe hoog de golven zijn! Gauw weer zitten want dit bevordert onze gemoedstoestand niet. Na talloze vruchteloze pogingen waarbij we steeds verder op zee komen meld de kapitein dat we teug moeten, dat het helaas niet is gelukt walvissen te vinden. Hoe graag ik ook walvissen had willen zien, op dat moment is het enige wat ik wil terug en van die boot af. Dat duurt helaas nog bijna anderhalf uur en dat moeten we uitzitten. Na een tijdje sukkelen begint Roemer opeens wild te gebaren en geeft aan dat hij moet spugen, keurig in het zakje. Bella, die normaal nooit spuugt, vraagt even later 'wat voel je dan mama als je misselijk bent?' om binnen een minuut een flinke golf recht vooruit te produceren! Ze wist echt niet wat haar overkwam (wij ook niet). De bemanning is kennelijk wel wat gewend en deelt dozen met tissues en spuugzakjes uit. Gelukkig is de groene skai-bekleding snel weer schoon (voor het oog)en hebben de mensen voor ons het niet eens in de gaten! Er lijkt geen eind aan te komen en als ik naar Tom kijk zie ik toch echt dat de gezonde kleur van zijn gezicht af is en dat hij zich wel eens beter heeft gevoeld. Ontkennen is de beste remedie lijkt hij te denken. Eindelijk is daar de haven en kunnen we voet aan wal zetten. Maar we komen bedrogen uit als we denken dat alles meteen weer goed is; het duurt nog een paar uur voordat we weer een beetje stabiel zijn en weer een wijntje durven nemen (je moet toch wat). We vertrekken meteen richting Christchurch waar we de laatste nacht in de camper doorbrengen. Hoera, we hebben het volbracht! Vijftig dagen en nachten, haha! Zeg maar eerlijk, wie van jullie had gedacht dat we het niet zouden redden???

Vrijdag zijn we druk met tassen pakken en opruimen en leveren we de camper in. De grondige inspectie die bij het ophalen werd uitgevoerd laten ze tot onze verbazing nu achterwege. De zorgvuldig weggepoetste kras achter door een kleine miscommunicatie van ondergetekenden (ja, niet alles loopt op rolletjes) bij het iets te strak inparkeren tegen een verkeersbord wordt derhalve niet opgemerkt.

We hebben de bagage op de camping achtergelaten in een cabin waar we de laatste (korte) nacht slapen. Een vrijstaand zeshoekig huisje met twee slaapkamertjes en een eigen douche en toilet! Wow, wat missen we onze medetoiletgangers al snel!

Toch nog vuurwerk!

Ondertussen heb ik een sms-je ontvangen met een uitnodiging om pizza te komen eten op zaterdagavond bij mensen die we een paar weken geleden hebben ontmoet. Zij is Nederlandse en getrouwd met een Nieuw Zeelander met twee kinderen, een jongetje van 4,5 en een meisje van 1,5 die in Christchurch wonen. Na een grauwe ochtend die we in Christchurch doorbrengen trekt de lucht ‘s avonds helemaal open en er zijn nog twee stellen met kinderen. Ze hebben een leuk houten huis met een geweldig terras met zelfgemaakte houtoven. Heel erg leuk om eens bij mensen thuis te zijn en onder het genot van een biertje/wijntje te mengen in Nieuw Zeelandse gesprekken. Ook Bella en Roemer vonden het erg leuk, eindelijk weer eens in een echt huis spelen met echt speelgoed en een televisie! Buiten was een trampoline en een step dus vermaak genoeg. Aan het eind van de avond werden de kinderen zelfs getrakteerd op echt vuurwerk van de heer des huizes, hoera, toch nog! We slapen daar in de straat en ontbijten de volgende ochtend op het zonnige terras met koffie en verse zelfgemaakte scones met kaneel en rozijnen uit de houtoven die nog steeds warm is! Echt superlekker!

's Middags gaan we Christchurch weer in, de hoofdstad van het Zuidereiland met 350.000 inwoners. We wandelen wat door de stad en pakken in het park een show van straatartiesten mee en vervolgens bezoeken we een museum . De stad is behoorlijk gehavend na de zware aardbeving van september vorig jaar. Ook omdat op tweede kerstdag een hevige naschok is geweest zijn veel mensen behoorlijk van slag. Veel kleine winkeltjes in het centrum hebben het niet gered en jet ziet veel stenen gebouwen in de steigers staan en zelfs een oude kerk waar een deel van naar beneden is gekomen. Heftig om te zien en de verhalen te horen. Het is wel een leuke en levendige stad met een relaxte sfeer. Uiteraard belanden we wederom in een leuk restaurant (daar is niet tegenop te koken). Het leven van de kampeerder valt soms niet mee! De volgende dag gaan we naar een reisbureau waar we een weekje Fiji hebben geboekt! Jaja, een echt bounty-eiland, met de voetjes in het witte zand in een huisje op het strand slurpend aan een tropisch drankje! We vertrekken meteen zaterdag 5 feb. en een week later vliegen we in een keer door naar Melbourne waar ons Australische avontuur begint. 's Middags heb ik een afspraak gemaakt bij de kapper want ik loop erbij als een halve hippie met iets te veel grijze haren dus ik trek me even terug. Tom vindt het natuurlijk onzin maar er zijn van die dingen waar een man zich niet mee moet bemoeien. Ik voel me als herboren en tref mijn gezin aan in de speeltuin van het park.

We hebben nog 3 dagen voordat we de camper moeten inleveren en we willen graag nog naar Hanmer Springs (heetwaterbaden en spa's uit de bergen) en Kaikoura, een plaatsje op zo'n 3u van Christchurch waar je walvissen kunt zien. Dinsdag vertrekken we dus naar Hanmer Springs waar we ons de hele middag vermaken in talloze baden, van natuurlijke heetwaterbaden met rotsmuren tot blauwe zwembaden en een heus waterpretpark voor de kinderen. Er is een enorme waterglijbaan waar je speciale toegangsbandjes voor moet kopen en waar je minimaal 5jr voor moet zijn. Ik flap natuurlijk weer veel te eerlijk Roemers leeftijd eruit waardoor Tom hemel en aarde moet bewegen om Roemer toch een keer te laten gaan... Was de moeite waard! Maar ook de neprivier in het zwembad waar je met of zonder plankje in een flinke stroming 369 rondjes kon maken werd erg gewaardeerd (‘kinderraften').

Morgen op zoek naar de laatste 2 walvissen (kan leuk worden midden op zee met de Cycloon Yasi in de buurt). Daarna eindelijk het beloofde rietje van de cocktail in de mond op het bounty eiland Fiji. We zijn reeds gewaarschuwd voor het lage tempo daar op die eilanden. We zullen ze eens wat laten zien............

Sjakie in kilt

Vanaf Te Anau steken we dwars door naar het oosten richting Dunedin, een middelgrote plaats met veel Schotse invloeden. We slapen onderweg in een klein plaatsje en zijn woensdag in Dunedin. Aangezien het weer eens regent en de kerk en de chocoladefabriek (voor ieder wat wils)'s middags al dicht zijn gaan we naar de bioscoop. Dit keer wordt het Yogi Bear in 3D uitvoering. Roemer zit naast Tom en wil perse de bril niet op. Na de film zie ik striemen op Tom z'n hoofd en blijkt dat hij niet in de gaten had dat er een kinder-en volwassenenformaat bril was. Begrijpelijk dat Roemer die bril niet lekker vond zitten!

De volgende ochtend gaan we naar de chocoladefabriek van Canterbury waar we een wervelende rondleiding krijgen van een belerend meisje in een paarse overall die haar zakken vol ingepakte chocolaatjes heeft die ze bij ieder goed antwoord van een van de deelnemers glimlachend toewerpt. Well done! We voelen ons een beetje als een paar zeehonden die na een goed kunstje een visje krijgen, maarja, alles om die zak vol te krijgen voor de kinderen natuurlijk. Later blijkt ongeveer de hele inhoud van de zak niet te eten met roze marshmellow vullingen en chocolade met bananen- en ananassmaakjes! Roemer loopt trouwens een uur lang met zijn neus dicht en ik ben even bang dat hij nooit meer chocola eet. Gelukkig is hij het al gauw vergeten en tuffen we door naar het volgende avontuur. Er is een mooi oud treinstation en het enige echte kasteel van heel Nieuw Zeeland, Larnach Castle bevindt zich op het schiereiland vlak buiten het stadje. Laat dat nou ook op de weg zijn naar de albatrossen en pinguins, wat handig allemaal, twee vliegen in een klap! Het kasteeltje is leuk en vooral voor de kinderen heel spannend want we mogen helemaal naar binnen. Er is een prachtige tuin omheen en een fantastisch uitzicht over de baai. We eten in de kasteeltuin een (vies) broodje en gaan door naar de albatrossen. Bij het uitkijkpunt zien we er af en toe een van veraf, ze zijn echt gigantisch, de spanwijdte van de vleugels kan meer dan 3 meter worden! Maar we hebben geen zin in een hele boottocht om ze allemaal van dichtbij te kunnen zien en rijden door.

's Avonds komen we terecht in een klein plaatsje dat Oumaru heet. We rijden een rondje door het dorp en buiten de gebruikelijke winkelstraat met veel reclameborden en smakeloze pandjes was er een soort havenbuurtje met prachtige oude Victoriaanse gebouwen van zandsteen uit de tijd dat het een florerende haven was voor wol en meel, twee straten vol. Een beetje vergane glorie maar je zag overal toch bedrijvigheid, een wijnproeverij, een hotelletje, een meubelmaker en andere handerarbeid, een Pinguinclub (?) etc. Aan het eind zit een enorm gebouw waar een restaurant in blijkt te zitten. Het is een waanzinnige ruimte wat vroeger o.a. een meelopslag is geweest met een groot bargedeelte en daarachter het restaurantgedeelte, heel basic en stoer ingericht met hele grote tafels en houten banken (deed ons veel denken aan de loods Ireen!). Het eten is boers en erg lekker en ook de wijn smaakt uitstekend. Dit was een welkome afwisseling op de alledaagse restaurants die je af en toe de neus uit komen! Als we in het donker naar buiten lopen blijken de geeloogpinguins net bij de pier te lopen; ze zijn heel klein en huppen wat onhandig en angstig rond maar we hebben ze toch even gezien!

Fjordje, watervalletje, zeehondje, windje

De magische sounds (fjorden) waar we regelmatig over hadden gehoord en gelezen en wat de nr. 1 zou zijn van 'must do's for Kiwi's' kunnen we natuurlijk niet zomaar negeren. In de IJstijd waren er in het zuiden van het Zuidereiland veel gletsers. Door het opwarmen van de aarde en daarmee het stijgen van de zeespiegels zijn de gletsers langzaamaan verdwenen, diepe fjorden en gletsjermeren achterlatend. Wij wilden onze bijdrage aan de opwarming van de aarde niet verzuimen dus hebben de 300km omgereden naar Milford Sound en zijn daar op een cruisebootje gestapt, en met een dikke pluim verbrande diesel door de fjorden naar de Tasmaanse Zee. De weg er naar toe is al indrukwekkend: een tweebaansweg met hele scherpe kliffen met uizicht op steile bergen van meer dan 2000m met watervallen aan de kant en eeuwige sneeuw. De fjorden kenmerken zicht door indrukwekkend steile rotswanden van soms meer dan 1500m met enorme watervallen, het water is op sommige plekken meer dan 400m diep! Nadeel is dat het er enorm veel regent (9m per jaar; 10 maal zoveel als in NL) en ook enorm waait. Wij hadden alleen het laatste. Boot ging als een dolle heen en weer en de fjorden versterkten de wind en de golven nog eens extra. Het is wederom heel erg indrukwekkend en we zien ook weer luierende zeehonden die lekker in de wind liggen om geen last te hebben van.... jawel de Zandvliegen. De kinderen hadden het trouwens vrij snel gezien en waren behoorlijk aan het klieren binnen.

Langs de route terug hadden we een mooi plekje aan een meertjegezien waar je kon overnachten. Helaas waren daar meer mensen opgekomen en was het niet echt toegankeijk voor grote vehikels. We vonden toch een plekje en zijn na een kleine wandeling heerlijk gaan slapen. De volgende ochtend hebben we langs de route nog een wandeling gemaakt van een uurtje door een verschrikkelijk mooi oeroud bos dat volledig onder een tapijt van dik mos leek te liggen. Reusachtige omgevallen bomen lagen kennelijk al eeuwen te rusten onder een groene deken wat het geheel een sprookjesachtig beeld gaf. We rijden terug naar Te Anau waar we in een leuk lunchtentje ook onze mail kunnen bijwerken terwijl Bella driftig aan het kleuren is en Roemer nog een file maakt van zijn auto's.

Queenstown

Zowaar, zowaar schijnt de volgende ochtend het zonnetje. Wat is het toch fijn, die zon! Het waait wel erg hard dus we gaan strategisch (we krijgen al echte camping skills!) achter de camper ontbijten zodat we zo min mogelijk wind voelen. Ook de slaapkussens gaan naar buiten om te drogen (...). Bella gaat aan haar schoolwerk en Roemer stalt zijn meegebrachte auto's op het grasveld en maakt een mooie file.

Aan het begin van de middag rijden we via Wanaka richting Queenstown waar we ons op de eerste beste camping aanmelden, op zoek naar internet. Nouja camping, een veredelde parkeerplaats is misschien nog de beste omschrijving. Wat in het campingboek wordt omschreven als 'brand new, architect-designed facilities, only 150m from town centre' is feitelijk geen leugen maar ervaren wij toch iets anders. Als we het terrein oprijden met de hypermoderne scannerkaart voor de slagboom treffen we een rechthoekig veld waar rijen maar dan ook rijen witte campers staan geparkeerd. De schone en uitgebreide sanitaire voorzieningen bevinden zich in een modern doch smakeloos gebouw en het is inderdaad op loopafstand van het centrum. Gelukkig hebben ze ook nog een supersnelle internetverbinding waar we eindelijk onze verhalen en foto's kunnen bijwerken want de trage en haperende verbinding in Franz Josef had Tom bijna de laptop van de berg af doen gooien. Aangezien we erg toe zijn aan een schone douche, toilet en wasmachine en veel zin hebben in een goed restaurant en wat leven om ons heen nemen we de parkeerplaats maar op de koop toe.

De sterke wind van die ochtend is inmiddels tot storm opgelaaid, dus met vesten en lange broeken aan duiken we opgefrist en wel, het bruisende centrum van Queenstown in. Het is een superleuk stadje aan een geweldig mooi meer waar ‘s zomers allerlei lucht- en watersporten zijn en ‘s winters de skipiste op 30 minuten rijden is! We eten heerlijk in een hip restaurant met uitzicht op het meer. De volgende dag winkelen we wat en slenteren door het stadje. We gaan met de gondellift omhoog waar we (met de kinderen) in een soort race-autootjes een parcours kunnen afleggen, dolle pret natuurlijk. Wel fris want de wind houdt aan! We besluiten naar een rustige campsite te rijden net buiten Queenstown en komen op een vergelijkbare verlaten plek terecht als twee dagen geleden. In the middle of nowhere, aan een klein meer met een handvol andere kampeerders om je heen. Prachtig! De volgende dag maken we een mooie wandeltocht van 2 uur om het meer heen. Roemer moppert zo nu en dan maar houdt gelukkig goed vol en Bella vindt het allemaal prima. 's Middags wagen de kinderen zich zelfs in het ijskoude water en vermaken zich verder uitstekend. We maken ons eigen potje en blijven nog een nacht. De volgende ochtend besluit Tom dat hij het rondje meer op de fiets wil doen (had hij anderen ook zien doen) en dat blijkt best pittig! Helm vergeten maar gelukkig zo afgelegen dat er geen polite aanwezig was. We gaan weer naar Queenstown waar we een plekje op het strandje veroveren, het is weekend dus best druk. De wind is eindelijk gaan liggen en het is echt heerlijk. Schepje, emmertje, zonnecreme en boek, meer hebben we niet nodig...

Queenstown schijnt de plek te zijn waar het bungeejumpen is uitgevonden dus dat wordt flink gepromoot. Er zijn talloze plekken in de buurt waar je dat kunt doen. Maar ook andere adrenaline-verhogende activiteiten strijden om de aandacht; rafting, paragliding, jetboating op het meer, met een parachute achter een speedboat, jetskien, je kunt het zo gek niet bedenken of je kunt het hier doen. We zouden heel graag willen raften maarja, dat kan niet met de kinderen (oma, waar blijf je nou?). We besluiten dat Tom de volgende ochtend gaat raften en als het heeeel leuk is gaat Vanessa 's middags. Je bent nl. 4,5 uur weg waarvan je 1,5 uur in het water bent dus het is een lange dag dan. Gelukkig is er ook een leukere camping op loopafstand van het centrum en ach, als we er toch zijn gaan we maar weer lekker uit eten. Weer superlekker gegeten op een terras (eindelijk buiten!) vlakbij het strandje!

's Morgens om 8u moet Tom zich melden waarna ze met de bus naar de Shotoverriver gaan. Bij het indelen van de boot werd gevraagd wie al eens geraft had en wie voorin wil zitten waarop Tom misschien iets te snel reageerde.... Bleek geen gelukkige keuze te zijn. Naast het feit dat je je maar met een voet kan vasthouden krijg je ook al het ijssmeltwater (5gr C) over je heen van curves met namen als Toilet Flush, Widow Maker, The deep, Upside Down, etc. Het raften was heel leuk maar duurde wel erg lang allemaal. Bungee jumpen was helaas moeilijk in te plannen dus dat wordt het dit keer niet tevens waren de sprongen hier niet spannend genoeg J; druk druk druk...Het is supermooi weer en we gaan weer lekker naar het strand waar we de rest van de middag luieren en zelfs af en toe een duik nemen in het ijskoude meer. We eten snel wat en duiken de camper in om nog een stuk richting Milford Sound te rijden. Dat is onze volgende bestemming op 5 uur rijden en het lijkt ons handig als we alvast een stuk op weg zijn.

Bella 7 jaar!

Zondag 16 januari regent het pijpestelen als we wakker worden dus we besteden de ochtend aan het nogmaals proberen de teksten en foto's te uploaden. Door de haperende en trage internetverbinding wil dat niet echt vlotten, grrr. Wat een weer! In de regen legen en vullen we de camper en rijden we richting de plaats Franz Josef waar een indrukwekkende gletsjer uit de Zuidelijke Alpen afdaalt naar zee. Bijzonder is dat de gletsjers hier heel dichtbij het regenwoud komen.

Het dorpje doet ons erg denken aan een verlopen skioord in de regen. Er zijn alleen wat typische toeristenwinkels, toertochtaanbieders in alle soorten en een paar restaurantjes. We informeren naar de mogelijkheden om de gletsjer te bekijken maar echt beklimmen is niet mogelijk met de kinderen. De helicoptervlucht ziet er geweldig uit (en hadden we ook al getipt gekregen) maar het is te bewolkt dus dat kan vandaag niet. Het regent nog steeds als we het campingterrein oprijden. De camping lijkt volledig uitgehakt in het regenwoud, met steenslag paden en afgebakende plekken. Heel apart dat je tussen de oeroude palmen en tropische bomen en varens in staat. De plek lijkt aardig maar we zien al dat er twee nummers staan en begin van de avond komt een enorme camper pal naast ons staan (gelukkig kunnen we door de regen niet buiten zitten want dat had niet gekund!). Tja, je kunt niet alles hebben. Tegenover ons staat een Nederlands stel met twee kleine kinderen hun uitvouwcamper op te zetten en na wat verlegen maar nieuwsgierig gestaar van de kinderen horen we Bella ze de oren van het hoofd kletsen. Ze hebben twee zoontjes van vier en twee jaar dus dat klikt wel. Het is eind van de middag even droog en ze gaan vol op avontuur in de wildernis. Zij zijn zes maanden op reis dus het is leuk om wat ervaringen uit te wisselen.

We hebben er alle vertrouwen in dat het morgen droog is en dat de zon schijnt en dat we op Bella's verjaardag de helicoptervlucht kunnen maken. Maar het is verschrikkelijk, de volgende ochtend is alles nog steeds even grijs en grauw. We hadden zo graag haar verjaardag in de zon gevierd maar dat gaat helaas niet lukken! Maar HOERA, Bella is jarig en we hebben natuurlijk wel cadeuatjes en ballonnen en slingers. 7 jaar alweer. Storm, de nieuwe buurjongen, komt een mooie tekening brengen en na een hele ochtend in de miezerregen buiten spelen gaan we taart eten in het dorpje met kaarsjes en al! 's Middags besluiten we toch naar de gletsjer te gaan en de wandeling van een uurtje te maken, we willen tenslotte toch iets zien! Onder het mom van een speurtocht trekken we de regenjassen weer aan, gympen aan en petten op en gaan we op pad. Eerst een stukje door een bos en al snel komen we op een steenachtige vlakte met een bulderende rivier aan de zijkant en watervallen links en rechts en zien we in de verte de gletsjer in de mist liggen. Bella heeft er goed de pas in maar Roemer heeft het al snel helemaal gehad; hij moppert aan een stuk door en zegt dat dit toch echt geeeen leuk wandelingetje is. De arme schat, dan is hij weer even heel klein. Bij papa op de schouders valt hij van ellende bijna in slaap! Bella blijft er gelukkig vrolijk onder en we zingen en huppelen gezellig verder. We kunnen tot aan de voet van de gletsjer komen en de blauwwitte ijsmassa is best indrukwekkend van dichtbij. Helemaal als je uit de snuit van de gletsjer een enorme watermassa ziet komen; eigenlijk best logisch agv het temperatuursverschil maar nog steeds indrukwekkend van dichtbij. We draaien om en het wordt godzijdank droog en hebben nu de wind in de rug, wat een verschil! We komen allemaal weer een beetje bij en ook Roemer wordt langzaam weer de oude. 's Avonds eten we in een ander plaatsje en bij het terugrijden schijnt opeens een voorzichtig zonnetje en hebben we de ijdele hoop dat het morgen misschien beter is en dat we dan toch...

We bekijken de eerste reacties op ons weblog, erg leuk om te lezen en natuurlijk de emails en berichtjes voor Bella. Ik typ vrolijk verder want ik wil nu zo snel mogelijk bij zijn. Internet werkt helaas weer niet goed mee en de foto's blijven steken. En tot onze spijt regent het de volgende ochtend heel hard en willen we alleen nog maar weg, weg, weg!. We willen richting Queenstown en dat is nog een aardig eind weg dus we gaan een dagje rijden. 300 km verder regent het nog steeds, we staan nu aan een prachtig meer vlak boven Wanaka op een zgn. vrije camping maar het regent nog steeds...

Nog meer turquoise

Donderdag gaan we maar weer eens op pad. Onderweg rijden we tussen prachtige kloven langs de Buller rivier en we lezen iets over een mooie hangbrug. We parkeren de wagen en worden meteen omgeven door ‘bumble bees' (klinkt heel schattig maar zijn gewoon dikke vette bijen) en zandvliegen, veel zandvliegen. Ook hier blijkt weer zo'n jetboot te zijn die tegen de heftige stroom opvaart en we laten ons verleiden tot een tochtje want we kunnen nog niet raften met de kinderen. De brug is prachtig met uitzicht op de turquoise rivier (sorry, weer turquoise maar zeker niet saai want elke keer toch weer anders) met rozegrijze rotswanden. In het kantoortje hangen foto's van twee weken geleden toen de rivier na een nacht hevige regenval was veranderd in een bruine kolkende watermassa die tot bijna een meter onder de hangbrug was gestegen (5 meter gestegen in 8 uur)! Best indrukwekkend. De boottocht is wederom spectaculair en de kinderen vinden het geweldig, vooral de rondjes draaien! Het schijnt dat zo'n boot maar 10 cm water nodig heeft om over de keien te kunnen varen, het is echt gaaf. 's Middags zijn we doorgereden naar de beroemde Pancakerocks in Punakaiki. Dit zijn dunne laagjes hard kalksteen die volmaakt horizontaal op elkaar liggen waardoor het inderdaad lijkt op een stapel pannekoeken. We maken het toeristische rondje en schieten wat foto's waarna we een mooi plekje bemachtigen op een nabij gelegen camping bij het strand met een restaurantje waar we heerlijk van de avondzon genieten (in gezelschap van wat minder gezellige zandvliegjes).

De volgende ochtend maken we op aanraden een kleine wandeling langs een riviertje aan de overkant en het is zeker de moeite waard. Prachtige natuur en mooie doorkijkjes naar de rivier. Wij hebben onze ochtendgymnastiek weer gehad! Via Greymouth waar we wat noodzakelijke boodschappen doen rijden we langs de westkust door naar Hokitika. Niet echt spannend maar het is de plaats waar Jade (groene edelsteen) wordt gevonden en het dorpje wemelt dan ook van de Jade-uitbaters. We hebben eindelijk weer internet en willen nu echt de website activeren! We blijven dus twee nachten op de basic camping en gaan de volgende dag naar (weer) een mooie rivier met (weer) een hangbrug. Tom op de fiets; ik met de wagen. Saai weer zo'n rivier zul je denken maar niets is minder waar; een melkachtige lichtblauw/turquoise (sorry) rivier kronkelt onder ons door tussen donkergrijze granietrotsen. Het is echt een bizarre, bijna onechte kleur, wederom supermooi! Het schijnt te maken te hebben met gesmolten ijswater.